Czym jest POChP?
Przewlekła Obturacyjna Choroba Płuc jest konsekwencją stanu zapalnego w układzie oddechowym, spowodowanego długotrwałą ekspozycją na szkodliwe czynniki środowiskowe, przede wszystkim pyły, gazy i dym tytoniowy.
Choroba prowadzi do nieodwracalnych zmian w drogach oddechowych i pęcherzykach płucnych, powodując trwałe ograniczenie przepływu powietrza przez dolne drogi oddechowe.
Współczesna medycyna klasyfikuje Przewlekłą Obturacyjną Chorobę Płuc jako chorobę ogólnoustrojową, która może współwystępować z szeregiem innych schorzeń, w tym m.in. zosteoporozą, cukrzycą, rakiem płuca, nadciśnieniem tętniczym, chorobą niedokrwienną serca, chorobą tętnic obwodowych, zaburzeniami rytmu serca, zespołem metabolicznym, rozstrzeniem oskrzeli czy refluksem żołądkowo-przełykowym.
Liczbę chorych na POChP szacuje się na około 380 milionów, w tym około 2 milionów w Polsce. Światowa Organizacja Zdrowia prognozuje, że do 2030 roku POChP będzie trzecią najczęstszą przyczyną umieralności, a w ciągu dekady liczba zgonów bezpośrednio związanych z tą chorobą wzrośnie aż o około 30%.
Kto choruje na POChP?
9 na 10 przypadków Przewlekłej Obturacyjnej Choroby Płuc ma bezpośredni związek z używaniem wyrobów tytoniowych – ryzyko dotyczy także osób narażonych na bierne palenie.
Przybywa natomiast przypadków choroby spowodowanych zanieczyszczeniem powietrza, w tym występującym w specyficznym środowisku pracy (pyły, gazy, aerozole chemiczne). W grupie ryzyka można umieścić przedstawicieli takich zawodów, jak górnik, hutnik, metalurg, operator maszyn budowlanych, rolnik, pracownik budowlany, sprzątaczka, fryzjer czy kosmetyczka.
Kiedy pojawia się podejrzenie POChP?
O podejrzeniu POChP najczęściej mówimy w przypadku osób powyżej 40. roku życia, które znajdują się w omówionych wyżej grupach ryzyka choroby oraz obserwują u siebie niepokojące objawy, przede wszystkim:
- Przewlekły kaszel– kaszel towarzyszący POChP nie ma charakteru napadowego, ma nieustaloną przyczynę, nasila się pod wpływem czynników drażniących, takich jak dym tytoniowy czy kurz, może pojawiać się rano, wieczorem, jak i utrzymywać w ciągu dnia.
- Duszność– u osób z POChP może występować zarówno duszność wysiłkowa, jak i spoczynkowa, również w fazie snu.
- Odkrztuszanie plwociny– czyli gęstej wydzieliny z płuc, czasami o ropnym charakterze, która może zawierać ślady krwi (jest to sygnał alarmowy, który należy pilnie omówić z lekarzem).
- Obniżona tolerancja wysiłku– czyli męczliwość, wolna regeneracja, stopniowo nasilające się problemy z wykonywaniem podstawowych czynności dnia codziennego, jak wyjście na spacer, przyniesienie zakupów, ubranie się, przyrządzenie posiłku, pokonanie kilku schodów itp.
Podkreślmy przy tym, że te objawy nie muszą występować jednocześnie, aby wzbudziły podejrzenie POChP. Mogą mieć też różny stopień nasilenia, co decyduje o ciężkości przebiegu choroby.
O objawach mogących sugerować podejrzenie POChP czytaj też na stronie internetowej https://oddychajmy.pl/podstawowe-objawy/.
Gdzie szukać pomocy w przypadku podejrzenia POChP?
Pierwsze kroki skieruj do swojego lekarza rodzinnego, powiedz mu o zaobserwowanych objawach i czynnikach ryzyka choroby. Lekarz POZ podejmie decyzję, czy zasadne jest skierowanie Cię na pogłębioną diagnostykę prowadzoną pod nadzorem poradni pulmonologicznej.
Przewlekłą Obturacyjną Chorobę Płuc można zdiagnozować lub wykluczyć wyłącznie w oparciu o wyniki specjalistycznych badań. Podstawą diagnostyki jest spirometria, czyli nieinwazyjne, bezbolesne badanie czynnościowe układu oddechowego, które mierzy objętość i pojemność płuc oraz przepływ powietrza podczas wdechu i wydechu. Ponieważ objawy POChP mogą być tożsame z tymi towarzyszącymi innym chorobom układu oddechowego czy sercowo-naczyniowego, konieczne jest przeprowadzenie dodatkowych badań różnicujących, w tym m.in. RTG klatki piersiowej, echo serca, pletyzmografii, gazometrii z pulsoksymetrią czy oceny tolerancji wysiłku.
W przypadku potwierdzenia podejrzenia POChP zostanie Ci zaproponowane odpowiednie leczenie. Choć Przewlekłej Obturacyjnej Choroby Płuc nie można wyleczyć, to poddaje się ona zarówno leczeniu, jak i profilaktyce. Podstawowym celem podjętej terapii jest złagodzenie nasilenia objawów i uniknięcie zaostrzeń, co daje szansę na zachowanie samodzielności i utrzymania relatywnie dobrego komfortu życia.
